Rzeczy, których nie wyrzuciłem

Co zostaje po śmierci bliskiej osoby? Przedmioty, wspomnienia, urywki zdań? Narrator porządkuje książki i rzeczy pozostawione przez zmarłą matkę. Jednocześnie rekonstruuje jej obraz – mocnej kobiety, która w peerelowskiej, a potem kapitalistycznej rzeczywistości umiała żyć wedle własnych zasad. Wyczulona na słowa, nie pozwalała sobą manipulować, w codziennej walce o szacunek – nie poddawała się. Była trudna. Była odważna.
W tej książce nie ma sentymentalizmu – matka go nie znosiła – są za to czułość, uśmiech i próba zrozumienia losu najbliższej osoby. Jest też opowieść o tym, jak zaczyna odchodzić pierwsze powojenne pokolenie, któremu obiecywano piękne życie.

Kiedy odchodzi ktoś nam bliski, odczuwamy pustkę, bo nagle tej osoby nie ma. Tak naprawdę tylko to się zmienia, ale cała materialna otoczka po zmarłym zostaje. Zresztą nie tylko przedmioty, bo i przeszłość, w której pełno wspomnień i wspólnych przeżyć. Tego już nic nie zdoła wymazać, zatem jak pogodzić się ze stratą, kogoś, kto tak na dobrą sprawę jeszcze istnieje? Jak przeżyć żałobę i przejść do porządku dziennego?

Rzeczy, których nie wyrzuciłem autorstwa Marcina Wicha to przepiękna powieść, przypominająca epitafium o śmierci jego własnej matki. W książce często wraca do jej obrazu, często go analizuje, po czym rekonstrukcja następuje od nowa. Porządkuje każdą jej własność, przedmioty codziennego użytku, wszystko, co pozostawiła. Przy tej okazji również porządkuje swoje wspomnienia o najważniejszej kobiecie w jego życiu. Odważnej jak na czasy PRL-owskie, dążącej do szacunku, bez sentymentów. Autor przedstawia matkę na tle czasów, w których przyszło jej żyć, przez co i one dostają swoje miejsce w tej opowieści.

Książkę do wypożyczenia znajdziesz w katalogu INTEGRO